Otel çocuklar için bir cennet yaratmış. Umut’umun rahat etmesi mutlu olması benimde mutluluğum demek. Öncelikle otelin bahçesinden başlıyoruz gezmeye. Sahile çim alanın üzerinden geçiyoruz. Kumsalın yanı sıra çimlerin üzerinde de şezlonglar yerleştirilmiş. Uzun geçen kıştan sonra kumsalda yürümek çok hoşumuza gidiyor Umut’la. Deniz çocuk için ideal, kenarında rahatça oynayabiliyor. Umut’un en sevdiği şeylerin başında dalgalarla oynamak ve kıyaya vuran deniz kabuklarını toplamak geliyor. Deniz kenarında güzel bir iskele ile karşılaşıyoruz, buradan uçsuz bucaksız denizi seyretmek doyumsuz. Kumlarda ya da çimlerde oturmak istemiyorsanız iskeledeki pavillonlardan da faydalanmak mümkün. Bizim tercihimiz yalınayak kumsalda yürümek. Deniz kenarında çok hoşuma giden bir diğer ayrıntı üstü çadırla kapatılmış olan kum oyun alanı. Kum oyuncaklarını getirseydik keşke derken bir bakıyoruz bu da düşünülmüş: oyun alanı kova, kürek, kalıplarla dolu. Umut kum oyununa daldığında biz de salıncaklarda kitap keyfi yapıyoruz. Sahilden biraz ilerideki havuzlar bölgesinde ise Çocuk havuzu, ana havuz, ısıtmalı deniz suyu havuzu, yetişkin havuzu ve relax havuz mevcut. Çocuk havuzu tertemiz, 40 cm. derinliğinde, köşelere yerleştirilmiş yağmur alanları, ortasındaki üçlü kaydırak ve yarısı batmış bir gemi görünümündeki kaydırak ile son derece eğlenceli. Havuz bölgesinde en çok neyi sevdin derseniz: her yerin tahta zeminle kaplanmasını. Umut koşarken sadece gülümsüyorum arkasından, kayıp düşme riski yok, ne büyük mutluluk. Bu otelde havlu kartı derdine de son verilmiş, gerek sahil gerek havuz bölgesinde tüm şezlongların üzerinde havlular hazır bekliyor. Otel içinde ve dışında her yere istediğiniz servisi almanız mümkün bu arada. Hava biraz serinlediğinde kapalı havuzu kullanmayı da ihmal etmiyoruz, su kuşu olan Umut doya doya suyla oynuyor dört gün boyunca.

Çocuklar için cennet olan bu otelde beklediğimin çok üzerinde bir kaliteye sahip olan Maxxi Land 1 – 12 yaş arası çocuklar için tasarlanmış ayrı bir dünya. Otelin dışında ayrı bir bahçe içerisinde çocuk restoranı, aktivite odası, bilgisayar odası, oyun bahçesi, uyku odası, mini disko, sinema salonu ve açık alanda oyun alanları mevcut. Bina içindeki tüm köşeler ve bahçe alanındaki ağaçlar ile direklerin tamamının çocukların boy seviyesine kadar yumuşak minderlerle kaplanmış olması bir annenin yüreğine su serpen bir başka detay. Çocuk restoranında hem annelerin hoşuna gidecek sağlıklı besinler hem de çocukların seveceği besinler bir arada. Sadece burada değil ana restoranda da annelerin elinin altında olması gereken her şeyi bulmak mümkün. Maxxi Land’in giriş ve çıkış kontrolü ise daha önce hiçbir otelde rastlamadığım disiplinde yürütülüyor. İlk girişte çocuğun kaydı yapılıyor ve boynuna asılan isim kartında adı soyadı, oda numarası, ebeveyne ait telefon numarası, yüzme bilip bilmediği ve alerjisi olup olmadığı yazıyor. Umut’un kartında büyük harflerle ”Sıvı Sabun kullanılmayacak” yazıyordu mesela..Maxxi Land aktiviteleri haftalık gazeteden rahatlıkla takip edilebiliyor. Maxxi Land ekibinin en büyük sürprizi ise 23 Nisan için yaptıkları organizasyon oluyor hepimiz için. Sabah saatlerinden itibaren 23 Nisan coşkuyla çeşitli faaliyetler yapan farklı ülkelerden çocuklar elele tutuşmuş Barış Manço’nun “Bugün Bayram” şarkısı eşliğinde havuz kenarına geliyorlar. Kırmızı balonların ucuna her birinin dileği iliştirilerek hep birlikte gökyüzüne bırakılıyor. Dilekler gökyüzüne kavuşurken 100.yıl marşı sarıyor havayı bu arada gökyüzünü seyreden Umut dileğini söylüyor bize : “Ankara’ya çok güneş..”

Umut’un gözdesi büyüleyici park alanı Villa Borghese, bu tatil süresince. Burada öncelikle vakit geçirdiğimiz yer Hayvanat Bahçesi (Fondazione Bioparco di Roma, www.bioparco.it) oluyor. Hayvanat bahçesinin en gizemli yeri sürüngen eviydi bizim için. İnce bir yağmurla içeri giriyor olmak ve timsahların epeyce yakınından geçmek çok mutlu etti bizi. Hayvanat Bahçesinin çıkışına yakın kısımdaki piknik alanı, ördekler, etraftaki kuşlar ve mini lunapark buranın diğer eğlenceli yanları.

Villa Borghese ’de çocuklarla yapılacak çok şey var. Buradaki eğlenceli yerlerden bir diğeri de tamamen ahşap oyuncaklardan oluşan park ve bahçenin içindeki müstakil binanın içerisinde faaliyetlere katılabildikleri Casina di Raffaello (www.casinadiraffaello.it). Tatilimize damgasını vuran Borghese ’de bisiklet keyfini unutmak mümkün değil. Bisiklet sürmeyi bilmiyorsanız, benim gibi, iki kişilik ya da dört kişilik olan denge problemi yaşanmayan bisikletlerden kiralayabilirsiniz. Tatilimiz süresince Bisiklete bindiğimiz anlar Umut’u heyecanlandıran, mutlulukla bol bol kahkahalar attığı anlar oldu. Villa Borghese ’de bisikletin yanı sıra paten ya da suni gölde pedalo kiralanabiliyor. Umut için tatilde en güzel aktivitelerden biri de yollarda koşmak oldu. Canı sıkıldığında ya da uykusu geldiğinde “Beni yakalasana!” dememiz yetiyordu, canlanması için. Bazen yürümekten daha kolay oluyordu koşmak.. Çok yorulduğu zamanlarda bilmece oynarken bir yandan kucağımda taşımak diğer bir çözüm oldu bizim için.

Her tatilimizde günü ikiye bölüyoruz günün öğleden sonraki bölümünü genelde Umut’un eğlencesine ayırıyoruz, böylece günün ilk yarısı da hevesle ikinci yarıyı bekliyor. Vatikan Müzesini de elinde harita heyecanla gezerken öğleden sonrayı bekledi. Vatikan sonrası Tiber nehri kıyısındaki Castel Sant’Angelo ’nun hemen yanından devam ederek Umut’a ilk sürpriz atlıkarınca oluyor. Mutluluktan havalara uçuyor tam altı tur atlıkarınca ’ya biniyor. O atlıkarınca ’da keyifle dönerken Ben de kâğıtların kartların satıldığı tezgâhları geziyorum bir yandan. Atlıkarınca keyfi sonrası ailece uzun uzun Tiber nehrini seyrediyoruz, Roma’yı seyretmeye doyamıyoruz. Buraya yine çok yakın olan Gianicolo Tepesine yokuş yukarı yürüyerek çıkmak hayli yorucu olsa da gidilmesi gereken yerlerden. Yeşillikler içindeki Gianicolo tepesinden manzarada muhteşem. Bizim gibi tepeye tırmanmak çok akılcı değil en iyisi otobüs ya da taksi. Gianicolo ’dan aşağı doğru kıvrılarak Orto Botanica ’ya geçiyoruz elbette taksiyle. Bu koca yeşil alan Umut’a da bize de çok iyi geliyor, parkta karşılaştığımız İtalyan bir ailenin Umut’a hediye ettiği oyuncak bir arabada ayrı bir neşe kaynağı oluyor bize. Havanın kararmasıyla beraber buradan beş dakikada Trastevere ’ye geçiyoruz.

Müzelerde ya da arkeolojik alanlarda sorunsuz gezmenin sırrı ise gezinin başından hikâyeler anlatmak gideceğimiz yer hakkında bilgi vermek, mümkünse eline bir harita tutuşturup “Seni takip ediyoruz” diyerek görev vermek. Gideceğimiz yeri ne kadar merak ederse o kadar zevkle gezdiği kesin. Yemek ve kahve molalarında ise kitaplar, boya kalemleri, Roma haritası imdadımıza yetişiyor. Tabii bir de vazgeçemediğimiz bilmeceler. Umut ile yola çıkmak hiçbir zaman korkutmuyor beni, aksine keyfime keyif katıyor her yol planı.

Yemek işini hele hiç düşünmeyin Roma’da makarna ve dondurma ikilisi her derde deva!

Baharın her hali güzel; yağmurlarıyla tomurcuklarıyla etraftaki neşesiyle. Bahar temizliği yapıyorum zihnimde; gezilecek yeni yerler, okunacak kitaplar, yeni müzikler, ziyaret edilecek arkadaşlar, denenecek yeni tarifler, yarım kalan kuş evim.. Bahar demek yeniden doğmak demek yeniden başlamak her şeye.

 Cahit Sıtkı Tarancı’nın çocukluk şiiri aklıma düşüyor Umut’un parlayan gözlerine bakınca..

Affan Dede’ye para saydım,

Sattı bana çocukluğumu.

Artık ne yaşım var, ne adım;

Bilmiyorum kim olduğumu.

Hiçbir şey sorulmasın benden;

Haberim yok olan bitenden.

Bu bahar havası, bu bahçe;

Havuzda su şırıl şırıldır.

Uçurtmam bulutlardan yüce,

Zıpzıplarım pırıl pırıldır.

Ne güzel dönüyor çemberim;

Hiç bitmese horoz şekerim!

Roma Pass Nedir?

(www.romapass.it) 

Romada ilk üç gün ücretsiz ulaşım (havaalanı transferi hariç)  ve gezeceğiniz ilk iki müze ya da arkeolojik alana ücretsiz giriş hakkının yanı sıra diğer müzelerin girişinde de indirim sağlayan 30€ ya satın alabileceğiniz bir kart. Kart ilk kullanılan ulaşım aracı yada ilk ziyaret edilen müzede aktif duruma geçerek üçüncü gün gece yarısına kadar aktif kullanılabiliyor.

Roma Pass Nereden Alınır?

Neredeyse her yerden alınabiliyor, bulması çok rahat. Castel S. Angelo, Ciampino, Cinque Lune, Fiumicino Aeroporto, Minghetti, Nazionale, Termini İstasyonu, Tiburtina ve Fori de bulunan Turizm Ofislerinden satın alınabiliyor.

Madem bu kadar önemli bizimde olsun bir Roma Pass kartımız diyoruz ve Termini’den çok rahat bir şekilde sahip oluyoruz Roma Pass kartına. Kırmızı kapaklı karton kutusunu açıyorum heyecanla. Roma Belediyesince Turistler için özenle hazırlanmış bir paket bu; Roma Pass Kart, Roma haritası, Minik Roma Rehberi, Roma Güncel Haber Kitapçığı çıkıyor içinden. Roma Pass Kartımızı ilk olarak Kolezyum girişinde kullanıyoruz. Kartın bize en büyük faydası bu oluyor, Kolezyum girişinde epeyce uzun bir kuyrukla karşılaşıyoruz ama bizim Roma Pass kartımız var edası ile kuyruğun başına kadar yürüyüp özel turnikeden kolayca geçiveriyoruz. Burak’ın deyimiyle bu kuyrukta beklememek için 30€ verilir.  Bu kartın Kolezyumda sağladığı avantajın yanı sıra en sevdiğim şey bir de paketten çıkan harita oluyor. Roma tatili boyunca üç ayrı harita edindim ama üçü de birbirinden kötüydü, ne zaman Roma Pass aldım bu ıstırap sona erdi.

Roma’da metro bileti bir tane aldığımızda 1€ ödüyoruz. Günün devamında yürümek çok daha eğlenceli geliyor ve pek metro kullanmıyoruz böyle olunca. Kalabalıksanız taksi de çok pahalı değil; saat 07.00 – 22.00 arasında 2.80€ , saat 22.00 – 07.00 arasında ise 4.80€ açılış fiyatı. Bu nedenle biz sadece dört sabah metro, bir kere de otobüs kullandık. Genelde ya yürüdük yada taksi kullandık. Roma Pass kartını ulaşım için sadece üç kere kullanabildik.

Roma’da müzeler çok pahalı değil; bizim gezdiklerimizden giriş bileti en ucuz olan 4€ en pahalı olan 13€ .

Sonuç olarak Roma Pass Card evet güzel bir uygulama ama Roma’da nasıl bir tatil yapılacağı planlandıktan sonra kartı tekrar değerlendirmekte fayda var. Yürümeyi seviyorsanız ve Kolezyum ziyareti de yoksa planınızda,  sadece güzel bir harita için 30€ vermiş olmak da var.

Roma’nın merkezinde bulunan Kolezyum hayallerimden daha küçük ama benim için çok etkileyici. MÖ 72 yılında yapımına başlanılarak MÖ 80 yılında tamamlandığı söyleniyor. Kolezyum diye bildiğim bu arenanın Amphitheatrum Flavium olarak da anıldığını bugün burada öğrenmiş bulunuyorum. Kolezyumu sadece dışarıda görüp önünde bir iki fotoğraf çektirmekle yetinmeyin, içi de dışı kadar hatta daha fazla etkileyici. Umut gezerken en çok gladyatörlerin hikâyeleri, aslanların nasıl hazırlandığı, arenada yapılan dövüşler ilgisini çekiyor. Bu nedenle döneminde elli bin kişinin doldurduğu arenayı uzun uzun inceliyoruz, Umut’a çeşit çeşit hikâyeler anlatıyorum ki gezmekten sıkılmasın. Binanın nasıl yapıldığını kölelerin nasıl çalıştığını, arenadaki kalabalığın sesini görüntüsünü hayal etmeden edemiyorum etrafı izlerken. Günümüz stadyumlarının da buradan gelen esintilerle tasarlandığını anlıyoruz gezerken. Kolezyum sadece kanlı dövüşlerin yapıldığı bir yer değil tarihte pek çok farklı amaçla kullanılmış bir yerdir. Depremin hasar verdiği Kolezyum bu haliyle Roma’nın simgesi haline gelmiş. Dünyada ne kadar merak uyandıran bir yer olduğunu içerideki kalabalıktan anlamak mümkün. Bazı alanlarda adım atmakta zorlanıyoruz. Öyle anlar var ki fotoğraf çekmek için epeyce uğraşıyoruz. Kolezyum’un alt, üst, iç ve dış bölümlerini gezmemiz ortalama iki saatimizi alıyor. Umut yürümekten yorulup arada bulduğu basamaklara oturuveriyor. Kolezyum’a ne kadar erken gelinirse o kadar iyi bunu anlıyoruz gezerken.

Kolezyum çıkışında 4yy. dan kalma Arch Of Constantine ile karşılaşıyoruz. Kolezyum’un etrafı Gladyatör kostümlü kişilerle çevrili, para ödeyerek onlarla Kolezyum hatırası fotoğraf çektirmek mümkün. Bana son derece rahatsız edici geliyor bu fazla samimi Gladyatörler. Etraftaki tezgâhları inceliyorum göz ucu ile Umut gladyatör kostümü istiyor ama tezgâhta plastik bir kostüm pazarlıkla 20€ olunca almadan ilerliyoruz. Roma’da sokaktaki tezgâhlar mağazalardan daha pahalı, buna yiyecek satanlar dâhil.

Kolezyum’dan sonra Umut’u daha fazla zorlamıyoruz. Burak ile Umut karşı yoldaki kafeteryada resim boyamaya başlamışken ben sola dönüp devam ediyorum, Roma Forum ve Palatino’ya doğru. Palatino girişinde Roma Pass’i göstererek bedava giriş biletimi alıyorum. Burası Kolezyum kadar kalabalık değil. Bahar iyiden iyiye hissediliyor burada her yer yemyeşil, ağaçlar çiçeklenmiş. Yeşilliklerin ortasına öylece oturup gökyüzünü seyrediyorum. Romalı kralların, zenginlerin ve yönetimde bulunan insanların yaşadığı bu bölgede rastladığım kalıntılar epeyce zengin. Mavi bir gökyüzü, hafif rüzgâr, kalıntılar arasındaki yeşillik ve geniş alana serpiştirilmiş banklar. Tepeden uzun uzun seyrediyorum, yedi tepeli Roma’yı her gün biraz daha seviyorum.

Buradan da Roma Forum’a geçiyorum ama artık dizlerimde derman kalmıyor. Antik Roma gezisi gittikçe etkileyici bir hal alırken ben tükenmek üzereyim. Eski dönemlerin en önemli yerleşim yeri olan Roma Forum ticaretten ibatede kadar bin bir çeşit faaliyetin yapıldığı yerlerin başında geliyormuş. Eski Roma’da sosyal hayatın sürdürüldüğü alanlara “Forum” adı verilirmiş. Çıkış epeyce yorucu oluyor, merdiven bana pek bir uzun geliyor. Antik Roma’nın hakkını veremeden çıkıyorum buradan, açlık ve yorgunluğa dayanamayarak. Defterime kocaman bir not alıyorum; yanında su bulundurmalı! Burak ve Umut’un yanına gidiyorum, susuzluğumu gidermenin ardından Piazza Venezzia’ya doğru yürüyoruz. Buradan yukarı doğru devam ediyoruz ve merdivenlerin yanında solda araya sıkışmış minik bir aile restoranında gecikmiş öğle yemeğimizi yiyoruz. Kırmızı kareli masa örtüleri ve peçetelerden dolayı çok sevimli görünen mekânda birer lezzetli makarna ve yanına ev şarabı söylüyoruz. Roma’da öğle ve akşam yemeklerinde sürekli kırmızı şarap içmekten çok mutluyum, bu tatil hiç bitmesin istiyorum. Oturdukça yorgunluğu daha da derinden hissediyorum. Biz bir yandan sohbet edip bir yandan yavaş yavaş şarabımızı içerken ailenin siesta saatinin tam ortasında içeri girdiğimizi ve bizim yüzümüzden çıkamadıklarının farkında bile değiliz ta ki bizimle beraber çıkıp restoranı kilitlemelerini görene kadar. Karşılıklı gülümsüyoruz aileyle, Onlar evlerine biz hemen yandaki ev yapımı dondurma satan dükkâna giriyoruz. Bu dükkânı ilk akşam Umut bulmuştu ve hala benim gözümde bir numara, özellikle tiramisulu ve çikolatalı dondurma çok güzel. Merdivenlerde oturarak dondurmamızı bitiriyoruz.

Piazza Venezia’ya tekrar dönüyoruz karşımızda İtalya’nın ilk kralı Vittorio Emanuella II anıtı (Altare della Patria) ile birinci dünya savaşı esnasında kaybedilen on bir meçhul askerin mezarı. Beyaz mermerden inşa edilmiş bu anıtın ihtişamlı merdivenleri İlk İtalyan Kralının sarayına gidiyor. Binanın yanında bulunan balkondan Mussolini’nin halka seslendiği bilgisini de binayı incelerken Burak’tan öğreniyorum. Bu Ulusal anıt 1885 yılında Giuseppe Saccani tarafından yapılmış. Bu binanın köşelerinde yer alan Tanrıça Victoria’nın üzerinde olduğu dört at heykeli Umut’un en sevdiği detay oluyor. İhtişamlı merdivenlerden çıkarken aman merdivenlere oturmaya yeltenmeyin, Ben Umut’un fotoğrafını çekerken sadece dizimi koyduğum için hemen uyarıldım. Binanın girişindeki “Birleşmiş İtalya” müzesini geziyoruz öncelikle, Birleşik İtalya için neler yaşandığına dair pek çok şey sergileniyor. Bu müzeye giriş ücretsiz. Buradan sonra yine aynı binanın içindeki “I Colori del Buio” isimli ücretsiz sergiyi geziyoruz; mağaralar, yeraltı zenginlikleri, sular, çöller üzerine muhteşem fotoğraflar ile video kayıtları görüyoruz burada. Bu salonun içinde ayrıca minik bir odada bu çalışmaları yürüten ekibin video kayıtları İtalyanca olarak gösteriliyor. Görüntüleri izlemek çok hoşumuza gidiyor, fantastik bir yolculuğun içinde buluyoruz kendimizi. Umut ile oturup izliyoruz derken Umut’un başı düşüveriyor omuzuma. Umut kucağımızda binanın içinde gezmeye devam ediyoruz başka ne vardı bilmiyorum ama biz bir de kilise geziyoruz ve ardından muhteşem teras ile karşılaşıyoruz. Terasta, self servis olan Cafetteria İtalia’da Biz kahve keyfi yaparken Umut derin uykuda. Kahveler kadar karşımızdaki manzara doyumsuz, mutlaka oturulmalı burada. Kahve keyfinin ardından uyuyan Umut’u Burak’a emanet ediyorum ve  Selda ile kişi başı 7€ ödeyerek (Roma Pass geçmiyor, Öğrenci indirimi yok) panoramik asansörle yukarı çıkıyoruz. Roma’ya akşam çökerken martıların gösterisi eşliğinde günün ilk yarısı gezdiğimiz Roma’yı izliyoruz tepeden.

Çok yorucu ama bir o kadar da keyifli geçen üçüncü günün ardından Piramide bölgesindeki (Via Marmorata, 39, Roma) Perilli de makarna, enginar, şarap ve tiramisu keyfi yaparak geceyi bitiriyoruz.

Bu gecenin iki muhteşem yanı biri Via Del Pantheon’da rastladığım  “İl Papiro” (www.ilpapirofirenze.it) isimli dükkân ve yüzlerce dondurma çeşidi olan Giolitti (www.giolitti.it). Roma’da dondurmaya doyuyorum. Her gün başka bir lezzetin tadına varıyorum bu geceki keşifim “Mırtıllı”..

Umut’un Roma’da en mutlu günüydü bugün; gezdiği yerler, aldığı hediyeler ve gecenin sonundaki kocaman dondurması. Otelimize yine taksi ile dönüyoruz.  (saat 22.oo dan sonra 4.80€ ile açılıyor taksimetre) Umut derin uykuda kucağımda giriyor otele, yarın Colosseo’ya gidiyoruz..

Romada Metro kırmızı (A) ve mavi (B) olmak üzere iki hattan oluşuyor. Vatikan’a gitmek için kırmızı hattı kullanıyoruz Batitstini yönünde gideceğimiz istasyon Ottaviano (San Pietro). Metro epeyce kalabalık, kapılar da çok hızlı kapanıyor aman dikkat! Metroya bindiğimizde keman sesi karşılıyor bizi, Umut ayakta gitmeyi tercih ediyor elinde Roma haritası, gözü kemancıda. Termini’den beş durak sonra Ottaviano’ya ulaşıyoruz. Kalabalığı takip ederek ilerliyoruz. Vatikan’a geldiğimizde küçük bir kuyruk ile karşılaşıyoruz. Kapıdaki kontrolden geçtikten sonra içeri girer girmez karşımızda daha önce pek çok fotoğrafta gördüğüm kocaman kubbe. Günlerden Çarşamba  olması dolayısıyla Papa’nın kabul günü ayinine rastlıyor ziyaretimiz. Bu nedenle ancak saat 13.00 den sonra gezebileceğimizi, içerideki ayinlere katılmanın da mümkün olduğunu öğreniyoruz. Haftada bir Çarşamba günü yapılan ayine katılabilmek için, Prefetto della Casa Pontificia, 00120 Citta del Vaticano, adresindeki büroya başvurularak davetiye alınabildiği söyleniyor. Ayine katılabilmenin ön koşulu; kapalı, koyu renk, sade giysileriniz olması. Bu kural sadece ayin için değil Vatikan’ı gezebilmek için de geçerli. Vatikan’da şort ve mini etek giyme yasağı var, şort yasağı erkekler içinde geçerli bu arada. Meydanda kalabalığın içine karışıyoruz, kulağımızda dışarı yayınlanan ayin. Vatikan’ın girişini koruyan renkli geleneksel kıyafetler içindeki İsviçreli genç muhafızlar dikkatimi çekiyor ilk etapta. Üniformalar dikkat edilmeyecek gibi değil, sanki 23 Nisan gösterisi var. Meydanda biraz vakit geçiriyoruz birkaç fotoğraf çekimi daha yaptıktan sonra Vatikan Müzesine doğru devam ediyoruz. Vatikan’ın yüksek surlarının gölgesinde ilerlerken demirlerde üzerlerine isim yazılmış kilitler dikkatimi çekiyor. İtalya’da böyle bir gelenek var sanırım pek çok yerde rastlıyorum bu kilitlere, bir daha ki geziye bende demirlere aşkımı kilitleme kararı alıyorum. Vatikan Müzesine girmeden hemen karşısındaki Cafe Vaticano’da mola veriyoruz güneşe biraz daha doymak istiyoruz üç kahve üç dondurma siparişi veriyoruz. Müzenin karşısında keyif yapmanın bedelini ağır ödüyoruz hesap 51€ geliyor. Gezi defterime büyük harflerle notumu alıyorum CAFE VATİCANO’da herhangi bir şey yenilip içilmemeli!. Hiçbir müzenin önündeki tezgâhtan alışveriş yapılmayacağı gibi yakınındaki cafe’ye de oturulmayacağını öğreniyoruz böylece. Vatikan Müzesine girmek için biraz sıra bekliyoruz ama sıra oldukça hızlı ilerliyor. Umut yine ücretsiz giriyor müzeye bizler  kişi başı 15€ ödüyoruz. Her ayın son Pazar günü ile “Dünya Turizm Günü” 27 Eylül tarihinde ücretsiz gezilebiliyor müze. Vatikan ayrı bir devlet olması nedeniyle bu müzede Roma Pass geçmiyor. Roma Pass’ın tatilimizde büyük bir yeri var, kesinlikle ayrı bir yazıyı hak ediyor. Benim aklımda Sistina Şapeli var, tavanı hakkında o kadar çok şey okudum ve fotoğraflarına o kadar çok baktım ki bir an önce görmek istiyorum. Bu müzeyi anlatacak yetide olmadığımın farkındayım ama Roma’ya gidildiğinde gezilecek yerler listenizde baş sıralarda yer alması için hatırlatmak benim niyetim.

Güneş pırıl pırıl tepemizde Ankara’nın buz gibi havasından sonra bu havanın tadını çıkarıyoruz. Bahçede biraz vakit geçirmeye karar veriyoruz. Umut etrafta koşturuyor, heryerde uyarı “çimlere basmayın”. Umut’u uyarıyorum sıklıkla ama benim güzel oğlum bana çiçek topluyor inatla “ anneciğim çimlere basmadan kopardım” diye açıklıyor çiçeğimi verirken. Avluda etrafımız heykeller ile çevrili ve ortasında İtalyan heykeltraş Arnaldo Pomodoro tarafından yapılmış olan altın bir küre bulunuyor. Vatikan için özel yapılmış olan bu küre (Sfera Con Sfera) iç içe geçmiş iki küreden oluşuyor, dış küre kendi etrafında dönerken iç küre sabit. Bahçede gözüme takılan diğer heykel dev çam kozalağı, ne anlama geldiğini düşünmekteyim hâlen.  Müzenin içerisindeki duvarları ve tavanları incelemekten uzun süre önüme bakmadan yürüdüğümü söyleyebilirim. Yüzlerce odaya girip çıkıyoruz ama Raphael aklımda yer eden odaların başında geliyor. Michelangelo’nun elinden çıkan Sistina Şapeli’nin restore edilmiş son derece parlak tavanlarını inceliyoruz, restore edilmeden görmek daha mı etkileyici olurdu diye düşünmeden edemiyorum. Tavandan gözlerimi alamıyorum, uygun bir nokta bulup uzun uzun inceliyorum Yaratılış Öyküsünü. Müzede bu ihtişamın içinde kendimi ufacık hissediyorum, ayrılamıyorum duvarların, heykellerin yanından. Burası o kadar etkileyici bir yer ki beş yaşındaki Umut bile uzun süre kendini kaptırıyor müzeye, özellikle heykeller ile çok ilgileniyor. Pinacoteca salonunda Bernini heykellerini de inceleme şansına sahip oluyoruz burada. Müzede flaşsız fotoğraf çekilebildiği gibi bazı salonlarda fotoğraf çekmek ya da video kaydı almak kesinlikle yasak. Polisler tarafından yoğun kontrol var,  müzede görevli polisler özellikle mi seçilmiş bilmiyorum ama kesinlikle çok yakışıklıklar. Gezi planınızı yaparken buraya en az iki saat ayırmalısınız. Müzenin içinde kaç km. yürüdük bilmiyorum ama müzenin çıkış merdivenlerine geldiğimizde bacaklarımız isyandaydı, sonlara doğru Umut nereyi bulsa oturuyordu ya da kucağımda ilerliyorduk. Çıkış merdivenleri dediysem birkaç basamaktan bahsetmiyorum, müzeye yakışır güzellikte spiral merdiven. Burak’ı sonlara doğru USCİTA (Çıkış) diye sayıklarken görüyorum. Müzenin hediyelik eşya satılan bölümlerinde çok güzel kitaplar, kartpostallar, magnetler, kitap ayıraçları ve pek çok obje bulunuyor. Ben Vatikan Müzesi hatırası olarak tabii ki kitap ayıracı, magnet ve kartpostal alarak Vatikan Müzesini sanat tarihi bilen biriyle tekrar uzun uzun gezmeyi hayal ederek çıkıyorum.

ÖĞRENDİM Kİ:

Çarşamba günü Vatikan’a gitmemekte fayda var.

Vatikan Müzesi karşısındaki Cafe Vaticano’ya oturulmamalı.

Vatikan Müzesi sabah erken saatlerde yavaş yavaş gezilmeli ve gezerken not almalı.

Müzenin tavan detayları için çantada minik bir dürbün bulundurulmalı.

,